نشست تو ماشین؛ دستاش مے لرزید،

بخارے رو روشن ڪردم. گفت ابراهیم، ماشینت بوے دریا میده...

گفتم ماهے خریدہ بودم. گفت ماهے مُردہ ڪہ بوے دریا نمیده!

گفتم هر چیزے موقع مرگ بوے اون جایے رو میدہ ڪہ دلتنگشه...

گفت من بمیرم بوے تو رو میدم؟

شیشہ رو ڪمے دادم پایین و با انگشتم زدم بہ سیگار تا خاڪسترش بیوفتہ بیرون.

گفتم تو هیچوقت نمیمیرے، لااقل برا من...

گفت تو بمیرے بوے چے میدی؟

گفتم تا حالا پرندہ بہ آسمون گرہ زدی؟

گفت نہ، گفتم من بوے پرندہ اے رو میدم ڪہ آسمونش رو گم ڪردہ بود،

گفتم تو اولین بار منو بہ آسمانے ڪہ نداشتم گرہ زدے،

من بعد مرگ بوے مہ و ابر، بوے بارون، بوے ماهِ ڪامل رو خواهم داد،

بوے یہ روز برفے رو ڪہ دستات براے همیشہ تو جیب هاے پالتو من گم شد..

بوے جادہ هاے تڪاب بہ بیجار، بوے دارچین،

بوے تمام ڪودڪانے ڪہ ڪنار گردنت بہ خواب رفتہ بودند،

ڪودڪانے ڪہ خواهران ڪوچڪ تو و بازماندہ هاے لب هاے من از جنگ جهانیِ بوسیدنت بود...

گفت ابراهیم بس ڪن اشڪم در اومد و ماشین توو بخار نفس هاے گرم و گریہ هاش گم شد...